شبکه تاریخ

اشتباه فرشتگان

من عادت ندارم که بداهه نویسی کنم، اما خبری که درباره واکنش دولت آقای احمدی­نژاد به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری آمریکا شنیدم مرا واداشت تا زمانی که هنوز قضیه تازه است چیزی در این مورد بنویسم.

شنیده­ام که در ایران حدیثی منسوب به حضرت علی ساخته شده مبنی بر اینکه یک سیه چرده بلند قدی که رهبر بزرگترین سپاه جهان است زمینه را برای ظهور امام زمان فراهم می­کند. من کاری به جعلی بودن این حدیث ندارم. من کاری به این ندارم که آیا اصلاً خدایی وجود دارد یا نه و اینکه آیا امام زمانی هست که ظهور کند یا نه. من کاری به این ندارم که نظام جمهوری اسلامی چقدر مشروعیت دارد. تمام حرف من در این مورد است: با اینکه می­دانم همه اینها ساختگی و جعلی است، اما اگر این همه درست باشد چه؟

اگر خدایی وجود داشته باشد؛ خدایی که اسلام معرفی می­کند، بخصوص اسلامی که دولت حاضر در جمهوری اسلامی تفسیر و تبلیغ می­کند، خدایی که نماز را واجب می­داند، خدایی که انسان و سگ را می­آفریند و بعد می­گوید که سگ حرام است و اگر در خانه­ای سگ وجود داشته باشد نماز صاحب خانه باطل است؛ خدایی که تشنه عبادت و ستایش است، خدایی که عبادت بنده­اش (چه واژه مشمئز کننده­ای) با حضور یکی از مخلوقاتش (در این مورد سگ) باطل است. خدایی که احمدی­نژاد را می­آفریند، احمدی­نژادی که سگ می­کشد. خدایی که خمینی می­آفریند، خمینی­ای که برعلیه کردها اعلام جهاد می­کند، خمینی­ای که قلم را دشمن اسلام می­داند؛ خدایی که خمینی را بر حق و زندانهای مخوفش را در راه رضای خود می­خواهد، خدایی که جلادها را به بهشت می­فرستند تا حوری بگیرند، جلادهایی که از فرط عقده جنسی در راه رضای این چنین خدایی شکنجه و تجاوز می­کنند و به عنوان پاداش هفتاد حوری چشم سیاه در بهشت می­خواهند. خدایی که اسلام را برترین دین قرار داده، محمد را با قرآن فرستاده است، قرآنی که انسان را برترین موجودات قرار داده و در این میان مرد را هم بر زن برتری داده است. خدایی که حضرت مهدی را می­آفریند تا در آخر زمان بیاید و کافران را سر ببرد و به جهنم بفرستد، اصلاً خدایی که زمان جهان را به اتمام می­رساند، خدایی که جهانش انتها دارد؛ و در نهایت اینکه این خدا از ارتش کشور پیشرفته­ای مانند آمریکا برای متحقق کردن پروژه آخر زمان خود استفاده می­کند، خدایی که پروژه امام زمان را بر این همه پیشرفت علم و تکنولوژی ترجیح می­دهد، خدایی که مداحان امام حسین را از پینک فلوید و متالیکا بیشتر دوست دارد، خدایی که ارزش تکنولوژی و اینترنت و ساخت شبکه­های هوشمندی را که انسان می­تواند خودش را روی آنها upload کند درک نمی­کند، خدایی که خامنه­ای در نزدش ارزشمندتر از اینشتین و نیوتن و بیل گیتز است، و می­خواهد فرهنگ اینشتین­ها و نیوتن­ها را وسیله­ای برای تحقق اسطوره مسخره و مزخرف امام زمانش کند،

آری اگر چنین خدایی وجود داشته باشد من چه می­کنم؟

فکر می­کنم پاسخ این سؤال را شاملو تا حدی داده باشد:

اکنون به انتظار آنکه جاز شلخته اسرافیل آغاز شود

هیچ به از نیشخند زدن نیست،

اما من آنگاه نیز بنخواهم خاست

چرا که در میان تمامی سازها سرنا را بسی ناخوش می­دارم.

اما این فقط نصف جواب است. به نظر من شاملو انسان بزرگواری بوده است که فقط برنمی­خیزد. اما من نمی­توانم مانند او اینقدر خوددار باشم. آری! من با صدای بلند اعلان می­کنم که از چنین خدایی و جهانش و دین و پیغمبر و امامش حالم به هم می­خورد. اگر چنین خدای جلاد و احمقی وجود هم داشته باشد که مداح امام حسین را بیشتر از راجر واترز و جیمز هدفیلد دوست داشته و خمینی را بر بیل گیتز و ری کورزویل ترجیح دهد، من از او اطاعت نمی­کنم. من در برابر او و تمام جهانش طغیان می­کنم. من برمی­آشوبم تا این چنین خدایی را نابود کنم. من چنین خدای احمقی که حس زیبایی شناسی­اش مانند یک نئاندرتال و دانش علمی­اش در حد یک گوریل هم نیست لعنت می­کنم.

من طغیان می­کنم. من لعنت می­کنم.